Τα νέα του Μάρκου Μπόλαρη

Τα νέα του Μάρκου Μπόλαρη

Σε λάθος κατεύθυνση το νομοσχέδιο για τη Ζώνη Καινοτομίας Θεσσαλονίκης. Ακυρώνονται τα συγκριτικά πλεονεκτήματα

Παρέμβαση του ανεξάρτητου Βουλευτή Σερρών κ. Μάρκου Μπόλαρη κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής επί του νομοσχεδίου για την Ζώνη Καινοτομίας Θεσσαλονίκης.

ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ:
 Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητούμε ένα νομοσχέδιο το οποίο έχει αναπτυξιακή στόχευση και χαρακτηριστικά. Και αυτό είναι στα θετικά της πρωτοβουλίας που έχει ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης. 

Στα αρνητικά είναι ότι ο Υπουργός Ανάπτυξης, ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός, επί ένα χρόνο δεν δικαιώνει τον τίτλο του Υπουργείου του. Οι παρεμβάσεις από πλευράς Κυβέρνησης στον τομέα της Ανάπτυξης είναι ανύπαρκτες. Είναι μηδενικές. Και αντί να είναι το Υπουργείο ναυαρχίδα για να μπορέσει να στηριχθεί η χώρα, η πραγματική οικονομία, για να μπορέσει να στηρίξει και τις θέσεις εργασίας και τον παραγωγικό τομέα, ο Υπουργός Ανάπτυξης είναι κρυμμένος. 

Το λέω αυτό διότι το νομοσχέδιο μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε επί της ουσίας και να δείξουμε ότι είναι σωστή η πρωτοβουλία, σωστή η ανάδειξη. Όμως είναι στη λάθος κατεύθυνση. 

Ισχυρίζομαι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα εφαρμόζουμε ένα λάθος παραγωγικό πρότυπο. Εφαρμόζουμε ένα λάθος αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο σαν κύρια χαρακτηριστικά στο μεν ιδιωτικό τομέα έχει μία κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα -με λαμπρές εξαιρέσεις- έλλειψη εξωστρέφειας, έλλειψη προϊόντων τα οποία είναι ποιοτικά και ανταγωνιστικά για να διεκδικήσουν τη θέση τους στο ράφι στο εξωτερικό κι έχει έναν πρωτογενή τομέα ο οποίος στηρίχτηκε τα τελευταία χρόνια απλά στις επιδοτήσεις.

Στο δε δημόσιο τομέα -για να έρθω και στο νομοσχέδιο- η δραστηριότητά μας χαρακτηρίζεται από βαριά γραφειοκρατία, από έλλειψη αντανακλαστικών, από έλλειψη ταχύτητας, από βραδυπορία, από αδιαφάνεια και απ’ όλα όσα κρύβονται πίσω από την αδιαφάνεια. 

Το κοινό χαρακτηριστικό -και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα- είναι το ότι έχει αγνοηθεί η δυνατότητα για καινοτόμες δράσεις, για καινοτόμα και ανταγωνιστικά προϊόντα, τα οποία είναι συνδυασμός της ερευνητικής δουλειάς που γίνεται στα πανεπιστήμια από νέα φωτεινά μυαλά και της παραγωγικής δράσης στη χώρα, της παραγωγικής δραστηριότητας. 

Δυστυχώς, και τα σοβαρά αποτελέσματα της ερευνητικής δουλειάς που υπάρχουν, δεν αξιοποιούνται από την ελληνική βιοτεχνία, την ελληνική βιομηχανία ή τον ελληνικό παραγωγικό τομέα, αλλά αξιοποιούνται στο εξωτερικό.

Το επισημαίνω, λοιπόν, αυτό διότι η Ζώνη Καινοτομίας θα μπορούσε να αξιοποιήσει το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Ποιο είναι αυτό το πλεονέκτημα; Είναι το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, στο Αλεξάνδρειο ΤΕΙ, στη Θράκη, στο Δημοκρίτειο, αλλά και στα άλλα ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια της χώρας, διεξάγεται έρευνα η οποία μπορεί, εάν παντρευτεί με τον παραγωγικό τομέα, να έχει αποτελέσματα καινοτομίας, δηλαδή συγκριτικά πλεονεκτήματα τέτοια που μπορούν να βγάλουν την Ελλάδα στη διεθνή αγορά. 

Εμείς, λοιπόν, τι κάνουμε; Αντί να κάνουμε αυτή τη σύνδεση, εμμένουμε στη λογική η οποία επικράτησε τα τελευταία χρόνια. Ποια είναι η λογική αυτή; Δημόσιος τομέας, βαριά γραφειοκρατία, παρεμβάσεις διαφόρων φορέων και αγνόηση αυτών που πραγματικά μπορούν. Γιατί στη χώρα μας –και όχι μόνο μέσα στη χώρα, αλλά και εκτός- υπάρχουν νέοι άνθρωποι -Έλληνες, επιστήμονες, ερευνητές- και του παραγωγικού τομέα και του ερευνητικού τομέα, οι οποίοι έχουν ανάγκη από μία Ζώνη Καινοτομίας στην οποία μπορούμε να παντρέψουμε αυτές τις προκλήσεις και τις δυνατότητες.

Σε αντίθεση με αυτό που επιβάλετε; Έχουμε ένα νομοσχέδιο στο οποίο συγκροτούμε Διοικητικό Συμβούλιο με εκπροσώπους φορέων. Έχουμε μία επιστημονική Επιτροπή η οποία συμβουλεύει τη Ζώνη Καινοτομίας, πάλι με εκπροσώπους φορέων. 

Αυτή, όμως, είναι η λάθος κατεύθυνση. Η Κυβέρνηση, το Υπουργείο, δεν επιλέγει αυτούς οι οποίοι έχουν σωρευμένη γνώση. Και ποιοι την έχουν τη σωρευμένη γνώση; Άλλοι την έχουν στον ερευνητικό τομέα, άλλοι στον επιχειρηματικό τομέα, άλλη την έχουν επειδή έχουν δουλέψει σε αντίστοιχες προκλήσεις, πειράματα, Ζώνες Καινοτομίας στο εξωτερικό. Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Εμφανίζονται στη χώρα, παρεμβαίνουν δημόσια, δείχνουν την κατεύθυνση. Αλλά αγνοούνται. 

Τι άλλο έπρεπε να έχει η Κυβέρνηση, προκειμένου να στηρίξει την πρόκληση στην καινοτομία; Έπρεπε να έχει εξασφαλίσει χρηματοδότηση. Έπρεπε να πει ποια είναι τα κριτήρια για τη στήριξη. Έπρεπε να εξασφαλίσει τις επιδοτήσεις εκεί που πράγματι χρειάζονται. 

Αντί, λοιπόν, να δείξει εμπιστοσύνη σε αυτούς που μπορούν, μένει στη λογική δεκαετιών που πέρασαν και οι οποίες λένε ότι θα κάνουμε ένα Σώμα από εκπροσώπους, οι οποίοι έχουν τόση σχέση με την καινοτομία, όση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο. 

Άρα, για μία ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ότι καθόλου δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Για μία ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ότι την κρίσιμη στιγμή, στην καρδιά της κρίσης, αποτυγχάνουμε να λειτουργήσουμε με την απλή λογική, η οποία λέει ότι επιστρατεύουμε αυτούς που ξέρουν, αυτούς που έχουν την εμπειρία, αυτούς που μπορούν, αυτούς που αγωνιούν, αυτούς οι οποίοι μπορούν να παράξουν το καινοτόμο προϊόν, αυτούς που μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Με τι ασχολούμαστε; Ασχολούμαστε με ένα νομοσχέδιο το οποίο μας λέει που θα βρούμε οικόπεδα, πώς θα κάνουμε κτίρια λες και το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα να ήταν η εύρεση κτιρίων και η ανέγερση καινούργιων κτιρίων. Λες και δεν έχουμε τεράστιο απόθεμα από ακίνητα στα οποία μπορούμε να στήσουμε στα γρήγορα αυτήν την πρωτοπόρο προσπάθεια που παντρεύει την έρευνα με την παραγωγή.

Το έχουν ανάγκη οι αγρότες. Το έχουν ανάγκη οι κτηνοτρόφοι. Το έχουν ανάγκη οι μικροβιοτέχνες, η βιομηχανία. Έχουμε χιλιάδες παιδιά, νέους επιστήμονες, τα οποία μπορούν να συμμετέχουν με τις γνώσεις, την επιστημονική τους μόρφωση, την ερευνητική τους δουλειά, σε αυτήν την καινοτόμα προσπάθεια. Επειδή όμως εμείς μένουμε κολλημένοι στις κρατικοδίαιτες λογικές μας τα διώχνουμε στο εξωτερικό και προσφέρουν αυτήν τη γνώση σε ξένες επιχειρήσεις και γίνεται προστιθέμενη αξία στο εξωτερικό αντί να γίνει στην Ελλάδα η οποία χειμάζεται.

Κλείνω με δύο σκέψεις που αφορούν την ιστορία των πλειστηριασμών με την οποία ασχολείται σήμερα όλη η ελληνική κοινωνία. 

Το προηγούμενο διάστημα οι αξίες των ακινήτων στη χώρα ήταν αναντίστοιχες με την πραγματική αξία. Υπήρχαν φουσκωμένες τιμές, φουσκωμένες εμπορικές τιμές, φουσκωμένες αντικειμενικές αξίες, άρα φουσκωμένα δάνεια. Σήμερα, οι εμπορικές αξίες των ακινήτων έχουν πέσει πολύ, κατέρρευσαν. Αυτή, λοιπόν, τη στιγμή που έχουν καταρρεύσει οι πραγματικές αξίες των ακινήτων έρχεται η Κυβέρνηση και συζητά με πρωτοβουλία του Υπουργού Οικονομικών την υπόθεση των πλειστηριασμών. Αντί να συζητήσει το γεγονός ότι πρέπει αυτά τα φουσκωμένα δάνεια να έρθουν στα ίσα, να αντιστοιχηθούν με τις πραγματικές αξίες των ακινήτων.

Σήμερα, δηλαδή έχουμε πολίτες οι οποίοι έχουν ακίνητο το οποίο κάνει 50.000 και η τράπεζα τους ζητά πίσω 200.000. Θα κάνουν πλειστηριασμό. Κάντε τους. Κάντε τους να δούμε από πού θα βγουν τα χρήματα. Το βέβαιο είναι πως άλλα κρύβονται πίσω από αυτήν την ιστορία. Περιμένουμε να δούμε, να ξεδιπλωθούν οι προθέσεις για να κάνουμε κριτική, η οποία θα βασίζεται στο σχεδιασμό που υπάρχει.

Επίσης, θέλω να επισημάνω -και κλείνω με αυτό- ότι καταλαβαίνουμε πως πίσω από αυτήν την ιστορία δεν είναι απλά η προσπάθεια της Κυβέρνησης να στηριχθούν τράπεζες. Υπάρχουν άλλες σημαντικότερες σκοπιμότητες στις οποίες θα αναφερθούμε στη στιγμή που πρέπει.


Ευχαριστώ πολύ.

ΑρχείοΝέων