Τα νέα του Μάρκου Μπόλαρη

Τα νέα του Μάρκου Μπόλαρη

Ομιλία Μάρκου Μπόλαρη στην Ολομέλεια της Βουλής στις 12.11, σχετικά με την ρύθμιση χρεών των επιχειρήσεων στις τράπεζες και την αναστολή πλειστηριασμών κύριας κατοικίας

ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αναφέρομαι στο μέρος του νομοσχεδίου που αφορά τη ρύθμιση των χρεών των μικρών επιχειρήσεων, καθώς θεωρώ ότι το μείζον πρόβλημα που έχει η χώρα μας είναι το πρόβλημα του προτύπου ανάπτυξης και αυτές οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις είναι το υποκείμενο για την ανάκαμψη της οικονομίας. 

Το τμήμα του νομοσχεδίου που αναφέρεται στη ρύθμιση χρεών απευθύνεται σε αυτά τα υποκείμενα, τα οποία μπορεί να βοηθήσει. Θεωρούμε πως χρειάζονται ουσιαστικές βελτιώσεις για να μπορεί να είναι λειτουργικό το νομοσχέδιο. Κάνω, λοιπόν, μία σειρά ερωτήσεων, καθώς τα κείμενα έχουν κατατεθεί. 

Κύριε Υπουργέ, στη ρύθμιση μπορούν να συμμετάσχουν εταιρείες, οι οποίες έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές σε τράπεζα και ληξιπρόθεσμες οφειλές, ρυθμισμένες ή μη, προς το δημόσιο. Η ερώτηση λοιπόν είναι εάν δικαιούνται να πάρουν μέρος στη ρύθμιση, στην περίπτωση που έχουν μόνο οφειλές στις τράπεζες. Διαβάζοντας το νομοσχέδιο, η απάντηση είναι όχι. Εάν, δηλαδή, έχουμε μία επιχείρηση, η οποία ήταν συνεπής μέχρι σήμερα προς το δημόσιο, αποκλείεται από αυτό το νομοσχέδιο. Εδώ χρειάζεται άμεση παρέμβαση. 

Ζήτημα δεύτερο: Το νομοσχέδιο προβλέπει ότι στη ρύθμιση μπορούν να μπουν βιώσιμες επιχειρήσεις. Δεν μας λέει ο νομοθέτης τι σημαίνει «βιώσιμες» επιχειρήσεις. Ποιος θα κρίνει λοιπόν το βιώσιμο των επιχειρήσεων; Ο διευθυντής του υποκαταστήματος της τράπεζας, στην οποία απευθύνεται. Η αοριστία του όρου και η αοριστία του νομοσχεδίου, μετά από πέντε χρόνια κρίσης, όπως καταλαβαίνετε δίνει στον διευθυντή του υποκαταστήματος της τράπεζας απεριόριστη εξουσία. Την ίδια στιγμή, ο διευθυντής της τράπεζας μπορεί να είναι και δέκτης πιέσεων, για να περάσει αυτή ή η άλλη επιχείρηση, ή άλλων πρακτικών για να οριστεί και να αποφασίσει εάν υπάρχει βιωσιμότητα ή όχι. Κύριε Υπουργέ, ή θα οριστεί τι σημαίνει βιωσιμότητα ή θα απαλείψετε τον όρο «βιωσιμότητα». Και τα δύο δεν μπορούν να γίνουν.

Πάνω σ’ αυτό είναι πολύ κρίσιμο να πούμε το εξής: Δεν πρέπει να αρκεστεί ο νομοθέτης στην κρίση του διευθυντή του υποκαταστήματος τράπεζας. Πρέπει να υπάρξει ένα δευτεροβάθμιο όργανο σε κάθε περιφέρεια, ένας εφέτης δικαστής, ένας εκπρόσωπος των τραπεζών ή ένας εκπρόσωπος του επιμελητηρίου για να μπορούν οι επιχειρήσεις να προσφύγουν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την όποια αρνητική απόφαση αρνητική έχει πάρει η τράπεζα, ο διευθυντής του καταστήματος. Πρέπει να το προβλέψετε αυτό, διότι δεν είναι δυνατόν ο νομοθέτης να εμπιστεύεται την εφαρμογή ενός νόμου, που αφορά την ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων επιχειρήσεων –διακόσιες περίπου χιλιάδες επιχειρήσεις- στην κρίση ενός ανθρώπου.

Ένα τρίτο ζήτημα είναι ότι το νομοσχέδιο προϋποθέτει πως για να υπολογιστεί η καθαρή περιουσιακή αξία μίας επιχείρησης λαμβάνονται υπ’ όψιν για την αξία των ακινήτων οι προ κρίσης αντικειμενικές αξίες. Με αυτόν τον τρόπο όμως έχουμε πλασματική περιουσιακή θέση για τις περιουσίες. Το νομοσχέδιο ορίζει πως επί του 75% της καθαρής περιουσιακής θέσης θα μπορεί να γίνεται η ρύθμιση. Η πρόταση που κάνουμε, για να αντιμετωπίσουμε την πλασματικότητα των αντικειμενικών αξιών, είναι το 75% να γίνει 50%.

Τέταρτο ζήτημα: Οι επιχειρήσεις έχουν οφειλές από κεφάλαιο, από τόκους και από ανατοκισμούς, δηλαδή τόκους επί τόκων. Το ξέρετε πολύ καλά ότι έχουν βγει επανειλημμένα αποφάσεις των δικαστηρίων και συγκεκριμένα νομοθετήματα το προηγούμενο χρονικό διάστημα, που περιόριζαν τη δυσμένεια που προκαλούν στις επιχειρήσεις αυτοί οι ανατοκισμοί. Νομίζω ότι πρέπει να μπει ρητή διάταξη στο νομοσχέδιο αυτό, ώστε η ρύθμιση να αφορά το κεφάλαιο και τους τόκους, όχι τους ανατοκισμούς. 

Πέμπτο ζήτημα: Αφού θέλουμε να βοηθήσουμε τις επιχειρήσεις και θέλουμε να κάνουμε τις ρυθμίσεις προς το δημόσιο και προς τις τράπεζες, πρέπει να τους δώσουμε τη δυνατότητα να μπουν ξανά στην αγορά. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει να ρυθμιστεί το μείζον ζήτημα που αφορά τον «Τειρεσία». Η πρόταση, λοιπόν, είναι όταν μία επιχείρηση κάνει τη ρύθμιση με βάση το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, εφόσον έχει δυσμενή στοιχεία στον «Τειρεσία» -τα οποία έχει η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων- θα πρέπει να δίνεται διετής αναστολή στην επιχείρηση, για να μπορεί να λειτουργήσει ξανά σαν μία επιχείρηση η οποία κάνει καινούριο ξεκίνημα. Εάν στα δύο χρόνια από το καινούριο της ξεκίνημα δεν δημιουργήσει ξανά ζήτημα με τον «Τειρεσία», τότε να σβήνονται οι εκκρεμότητες που έχει προς τον «Τειρεσία».

Επίσης, θέλω να αναφερθώ σ’ ένα ζήτημα, για το οποίο είδα και στον χθεσινό Τύπο ότι είναι μία από τις δεκαεννέα προϋποθέσεις που θέτουν οι δανειστές προς την Κυβέρνηση για να προχωρήσουμε περαιτέρω. Είναι το ζήτημα των πλειστηριασμών των κατοικιών. Είναι γνωστό ότι έχουμε ψηφίσει νόμο, με τον οποίο δώσαμε αναστολή των πλειστηριασμών για την κύρια κατοικία. Πιστεύω πως στο νομοσχέδιο πρέπει να μπει διάταξη, η οποία να παρατείνει την ισχύ της διάταξης που ψηφίστηκε πέρυσι. Δεν είναι πλήρης, είναι ατελής και θέλει και άλλα πράγματα. Προτείνουμε στην Κυβέρνηση την ίδια διάταξη που ψηφίστηκε το 2013, να την επαναλάβει σ’ αυτό το νομοσχέδιο, που είναι κατατεθειμένο στη Βουλή για να μη δημιουργήσουμε μείζον κοινωνικό πρόβλημα.

Κλείνοντας, ήθελα να αναφερθώ στις τροπολογίες που έχουν κατατεθεί για τους μικροομολογιούχους, στις οποίες αναφέρθηκαν και οι συνάδελφοι. Είναι γνωστή η σφαγή που έγινε σε συμπολίτες μας, οι οποίοι εμπιστεύθηκαν την ελληνική πολιτεία. Η ελληνική πολιτεία είναι υποχρεωμένη διά της Κυβερνήσεως να αποκαταστήσει αυτήν τη ληστρική επιδρομή στους συμπολίτες μας που εμπιστεύθηκαν την Ελλάδα, εμπιστεύθηκαν την ελληνική δημοκρατία, εμπιστεύθηκαν την ελληνική Κυβέρνηση και έδωσαν τα χρήματά τους, το συσσωρευμένο ιδρώτα τους, επενδύοντας στα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου.

ΑρχείοΝέων